آلبومی کوچک به نام پشیمانی

هیچکس از ما توضیحی راجع به اشتباهات گذشته‌مان نخواهد خواست مگر آنکه خودمان از آنها درخواست کنیم راجع به گذشته‌مان کنجکاوی کنند. چه با حرف و چه با رفتار.

ما همیشه تصور میکنیم اگر فلان کاری که در گذشته انجام داده‌ایم برای بقیه فاش شود، آبرویمان میرود و همه ما را انگشت‌نما می‌کنند. اما واقعیت این است که تمام آن «همه» نیز خودشان درگیر همین نگرانی هستند و کسی وجود ندارد که تا به حال در گذشته کاری نکرده باشد که باعث پشیمانی‌اش شود.

همهٔ ما پشیمانی‌هایی داریم که هیچگاه قرار نیست محو شوند. اما این را هم باید بدانیم که آن پشیمانی فقط مخصوص خودمان است. فقط به ما تعلق دارد، برای آنکه از آن درس بگیریم و دیگر تکرارش نکنیم. همین و بس.

قرار نیست پشیمانی مدرکی برعلیه ما باشد و بقیه با استفاده از آن در دادگاه ما را به زندان بیندازند.
پشیمانی تنها آلبومی کوچک است که با ورق زدن و یادآوری روزهایش، می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که آن روزها دیگر تکرار نمی‌شوند و باز نمی‌گردند.