من کیم؟

حس میکردم هیچکس درکم نمیکنه و از دنیای بقیۀ آدم ها کلی فاصله دارم. اما با وجود این، همیشه اون بچه ای بودم که بین بچه های فامیل ایجاد دوستی میکرد، کلی بازی های مختلف با ذهنش خلق میکرد و همه رو با خودش به دنیای جادویی ذهنش میبرد. دوران بچگی من مملو از خیال پردازی و ساخت سناریوهای مختلف بود.

گذشت و گذشت تا زمانی که فائزه ی 11 ساله، خیلی یکهویی رفت سراغ یک برگه و خودکار و شروع کرد به نوشتن چند کلمه. و درآخر تقریباً تبدیل به یک شعر کوتاه شد( البته یک شعر کودکانۀ خیلی ساده و کوتاه ). بعد ازینکه شعر و نوشتم لبخند روی لبم نقش بست. من وارد دنیای جادویی نوشتن شده بودم.

تقریباً تا 14 سالگی هیچکس از علاقۀ من نسبت به نوشتن با خبر نبود و من راجع بهش فقط به دوست صمیمیم گفته بودم. اما بعد از 14 سالگی با استرس راجع به علاقه م به پدرم گفتم و اولین رمانی که نوشته بودم و براش باز کردم تا بخونه. از خوندن رمانم که البته پر از غلط و اشتباه بود لذت برد و این بهم حس خیلی خوبی داد. حس اینکه من واقعاً نوشتن و دوست دارم.

چند ماه بعد داخل یک کلاس داستان نویسی شرکت کردم و البته تا آخرش ادامه ندادم. مسیر نوشتن توی زندگیم به خاطر کنکوری بودنم کاملاً مسدود شده بود. من نمیتونستم بنویسم چون درس داشتم. نمیتونستم کاری که حالم و خوب میکنه رو انجام بدم چون چیزی به نام کنکور اومده بود تا من رو از علاقه م دور کنه. اون سال ها بدترین سال های عمرم بودن، تمام روزهای زندگیم عین همدیگه بودن و من جز درجا زدن و دووم آوردن کار دیگه ای از دستم برنمیومد. ( درد و نفرین…)

خلاصه که تا چندین سال به دلایل مختلف از نوشتن دور شدم و معنای زندگیم و از دست داده بودم. اما خوشبختانه دوباره به سمت نوشتن اومدم و دیگه هم قرار نیست چیزی بین من و اون فاصله بندازه. ( بغل کردن نوشتن و کشیدن لپش^^ )

سرتون و به درد نیارم. من فائزه واعظ، در حال حاضر یک نویسنده م که از اواخر سال 1402 شروع کردم به تولید محتوا. خونه های امنی که ساختم تا به امروز یعنی 1403/3/12 ، شامل پیج اینستا، چنل تلگرام ، صفحۀ آپارات و همین سایت میشه. لینک همشون رو براتون پایین صفحۀ اصلی گذاشتم.

خب این از من. اما شما کی هستی؟ برام راجع به خودت بنویس تا با همدیگه بیشتر آشنا بشیم**