(2025) Obsession

نمی‌دانم نام این حس که در هر برهه از زندگی، چیزی را با تمام وجود می‌خواهیم، چیست. این حس که حاضریم بخشی از زندگی را بدهیم تا فقط لحظه‌ای به آن خانه، به آن ماشین، به آن موقعیت یا حتی به آن آدم دست پیدا کنیم. و این خواسته ذهنمان را آنچنان در خود حل می‌کند که چشمانمان چیزی جز آن نمی‌بیند، گوش‌هایمان در همه‌جا تنها راجع به آن می‌شنود و دهانمان تنها زمانی باز می‌شود که بخواهد راجع به آن به دنیا خبر دهد.

این حس چیست؟ طمع؟ شیفتگی؟ نمی‌دانم؛ ولی هر چه که هست آدمی را به حد جنون می‌رساند و تا زمانی که به آن نرسی، شب و روز برایت نمی‌گذارد.
اگر آن چیز، چیزی باشد که کنترلش از توانمان بیشتر باشد که دیگر بدتر. طمع بالا می‌زند و بیشتر و بیشتر باعث می‌شود نتوانی از رسیدن بهش دست بکشی. حاضری دائماً کل مسیر را با دست‌های خودت از نو بسازی و بسازی تا زمانی که خواسته‌ات را درآغوش بگیری.

من تا به حال این حس را در هیچ کتاب یا هیچ فیلمی به وضوح ندیده بودم تا اینکه چند شب پیش دیدم Curry Barker آن را Obsession نامیده. و می‌توانم تضمین کنم تا به امروز این اولین فیلمی‌ست که اینقدر دقیق این حس را به تصویر کشیده. ثانیه به ثانیه‌ی این فیلم با این حس زندگی می‌کنی و می‌فهمی تا به امروز تمام نفس‌هایت با همین حس پر شده و تو بی‌خبر بودی.