اگر کسی مرا انتخاب نکند چه؟

پس بهتر است انتخاب‌کردن را انتخاب کنیم. اینگونه دیگر انتظار کسی که هرگز نمی‌آید ما را نخواهد کشت. اینگونه موهای استعدادهایمان سفید نخواهد شد و خودمان آغازگر راهی می‌شویم که کسی هرگز جرئت شروعش را نداشته است. به محض اینکه انتخاب‌کردن را انتخاب می‌کنیم، ابرهایی که جلوی چشمان منتظرمان را پوشانده‌اند، کنار می‌روند. ابرِ بی‌اعتمادی نسبت به خودمان، ابرِ احساس سرخوردگی، ابرِ احساس ناکافی بودن، ابرِ ترس از طرد شدن و… 

و درآخر باید بدانیم که شروع کردن مهم‌تر از چگونه شروع کردن است. منتظر روزی نباشید که بی‌دغدغه‌ترین آدم دنیا شده باشید و بعد درحالی که دم ساحل دارید آفتاب می‌گیرید، دفترچه‌ای بردارید و رویش کلمۀ «شروع» را بنویسید. هرگز چنین فردایی نخواهد آمد، اگر دیروزش کلمۀ «شروع» را حک نکرده باشیم.